| تبليغات | X |
|
اینروزها فکرم بیشتر مشغول این شد که آیا به تجربه وگمان من در نهایت هر سراشیبی-وهر اتفاق وحادثه بد زندگی فردی واجتماعی بلاخره تجربه ایی-سربالایی- وراهی به سوی نور ورهایی وروزهای خوب گشوده نمیشود؟باید خود را لایق زندگی خوب دید وباور داشت".حتی در لحظاتی که گرفتار آمده ایم وشکست بر گرده مان سخت سنگینی می کند .من به عینه این گذر وپروسه را دیدم ولمس کرده ام.
عموجان که یادش بخیر و خداش بیآمرزد٬ بعد از اینکه همسرش فوت کرد(می گفتند در روز ۲۸ مرداد۱۳۳۲ خودکشی کرده )٬ دیگر بعد از آن همسری اختیار نکرد ومشغول کار ورتق وفتق امور بچه ها ( دو دختر وپسرش ) شد والحق هم برای خودش وهم بچه ها زندگی خوبی بهم زد هم از نظر اقتصادی وهم از نظر جایگاه اجتماعی.تا رسید به اینکه هنوز نسیم انقلاب نوزیده وبه پیروزی نرسیده بود ٬ که عموجان به اتفاق بچه هایش عازم ورهسپار ومقیم کشور انگلیس شد. ودر آنجآ ّّهم در سایه توجهات خودش وبچه های لایقش بازهم موفق وپیشرفت کردند آنچنان که باعث افتخارپدر وفامیل شدند.عموجان نیز با توجه به حمایت وقدردانی بچه هایش گرچه در سالهای آخر عمرش بود اما عادت کرد که در فرنگ بماند و باگاه گاهی سفر به ایران ودیدن فامیل واقوام اکتفا کند.اما با همه این مقدمه ها که هر چند دوبار نوشتم بلگفا بازی در آوردوپاک شد.قسمت جالب این بود که عموجان هر بار که سفر میکرد با کلی سوغاتی وهدایا می آمد که برای فامیل هم خوشحال کننده بود. وجالبتر این بود که عموجان برای خانومها ودختر های فامیل معمولآ عطر وروژلب و........... به مقدار زیاد میآورد. که این امر هم در آنوقت طبیعی به نظر می رسید ٬ تا اینکه خودم به فرنگ امدم ودر سالهای آخر که دیگر مریض شده بود وبرای دیدنش به انگلیس رفتم ٬ کشف به عمل آمد که عموجان علاقه اش به خرید کادویی وسوغاتی انهم بیشتر از نوع این چند قلم به این که خاطر بوده که در هنگام خرید وانتخاب اول روی خانوم های فروشنده تست میکرده٬ به این معنا که وقتی وارد شاپینگ یا بوتیک یا دراگ آستور میشده برای انتخاب از فروشنده زیبا کمک می گرفته وبطور مثال روژ لب را خانوم فروشنده روی لبش می مالید وعموجان با دقت ووسواس رنگ وحتی بوی روژ راچک وکنترل میکرد ودرنهایت انتخاب.
حالا این روزها که از کنار چنین مغازه هایی رد میشم اول لبخند به لبم می نشیند بعدش هم یه خدابیآمرزی براش میدم.میگم بازم تو وهمه مرد های قدیمی که پای بچه هاتون موندین٬ اینروزها مردها (البته عده ایی)که هنوز زن هم دارند وگرفتاری بچه ها هم در سایه اقتصاد شکوفای مملکت ما فراوان هست٬ باز دنبال زن میگردندوچشمشان به این وآن هست. درضمن خدایا منوببخش که پشت سر زنده ها که هیچ ٬مرده نیز حرف زدیم.
و آفتاب آخرین پندهایش راچنان نگفت که می بایست.
حالا هر روز می بایستی از کنار همه این زیبایی ها رد بشی وچشاتو بدوزی به آینده٬ از آدمها گرفته تا طبیعت ٬از ساختمانهای زیبا تا اشیای لوکس٬ که هر کدومش شاید سالها در آرزوت بود٬نه دغدغه ایی برای بدست آوردنشان داری ونه ترس از دست دادنشان.اما آنهایی را که دوستشان داشتی وعزیزترین برایت بودند ٬ دیگر در کنارشان نیستی٬ راستی مگه همینو نمی خواستی؟ همه این چیز هایی که خیلی ها از شنیدنش دهانشون آب می افتد ویا دلشون به قول معروف (قیلی ویلی) میره. ویا اینکه در یه روز تابستانی با حس یه هوای خفیف گرم به یاد گرمای خوزستان می افتی و با دیدن رنگ آبی دریا یا به یاد چشمای آبی دخترک عزیزت ویا آب دریای شمال........................... نه نه دل من ٬ توکه خوب میدونی من هیچوقت آرزوی داشتن زرق وبرقهای این عصر یا زندگی اینچنانی را در حسرت نداشتم.اما حالا هر جا وهر نقطه وهر لحظه ای که هستم با آنانی هستم که باهاشان زندگی کردم وجوانی را سپری کردم. خب حالا میگی باید چی کار کرد؟ میخوای دوباره برات همون روزگار رو رقم بزنم؟!
سپیده صبح٬
سکوت ٬پرواز پرنده ها واوج لحظه ایی آنان در آسمان شوق دیدن دوباره تو گرمی و طپش دل من نشستن در کنار هم گفتگو از دیروز وامروز وآنچه که گذشت. آه هنوز شبها تو را در خواب می بینم که میآیی ودغدغه های گذشته ات بهمراه و من نگران تو٬ نگران خواسته ها ودنیای توام افسوس ودریغ که از خواب بیدار می شوم
|
