قدیمها"٬ مادرا به بچه ها شون درس وفاداری واخلاق میدادند وهمینطور پدرا٬ارزشهای اخلاقی وانسانی به طرق مختلف الگویی بودند برای جوونتر ها وارج و قربی داشت٬ وفا ومردانگی  وخصایل نیکو  وجه تمایز آدمها بود. برای جوانان ونسل بعد حکمی نا نوشته ٬گر چه  شهر ها کوچکتر از امروز بود وجمعیت شهر ها کمتر٬ اما قلبشون بزرگتر از امروز بود همه آدمهای خوب رو مردم بیشتر می شناختند بهش احترام میکردند ویا نوعی تقدیر. اما اینروزها انگاری مادر ها هم از زخم ومشقت زمانه دیگه شبها قصه های وفا ونیکو بودن برای بچه ها نمیگند.پدرا هم خیلی شون از مشقت کار   وزندگی به بیراهه می زنند.غافل از تیشه به ریشه خود زدن. تازه قدیمها مادرا قصه های نا نوشته رو می خوندند وپدرا نه فقط تعهد در مقابل زن وفرزند که تعهد در مقابل خواهر برادر  ومادر وحتی پدراشون نیز داشتند. بعد گفتیم این عادلانه نیست که اینقدر فشار  روی یکی باشه٬اما ابرو رو که درستش نکردیم هیچ٬چشم هم را کور کردیم.