رهگذار عمر

کمی از مردم دنیا یاد بگیریم

navidam — Wed, 03 Dec 2008 17:57:18 GMT

حرف زدن وگفتن وتوضیح دادن در مورد اینجا٬ وبخصوص آنهم در موارد مثبت اینان٬دلمشغولی نسبتآ کهنه ایی هست برای من وشاید سئوالهای بسیاری که در ذهنم نقش بسته است٬تفاوتهای اینان با ما در زمینه های مختلف چه در روابط اجتماعی وخصوصی و آداب ومعاشرت ویا در زمینه خدمات وسرویس دهی ویا برخورد ورفتار با ارباب روجوع در ادارات تا.................................همه وهمه برایم این سئوال را پیش آورده آیا اینان از نظر فرهنگی با ما تفاوت و برتری دارند ویا اینکه سیستم اجتماعی وسیستم اقتصادی اینان هست که تفاوت اینچنین اینان را با ما رقم زده است. ناگفته نماند که ممکن هست مواردی نیز اینان داشته باشند که به مذاق مان ویا در فرهنگ ما مذموم باشد٬ منظور اینجانب در این موارد نیست و چون معمولآ ادعا هامان به عرش هم میرسد٬ طبعآ موارد مثبت اینان را می بینم وتاسف میخورم که چرا ما با همه ادعا هامان در این زمینه ها بطور اجتماعی وجمعی پیشرفت نکرده ایم.برای درک وتوضیح بهتر موضوع موارد را بطور آیتم وار مطرح میکنم واحیانآ توضیح مختصر:

۱-در هنگام رانندگی به ندرت در خیابان صدای بوق می شنوید واستثنایی٬وسایط نقلیه معمولآ با آرامش رانندگی میکنند٬اگر صدای بوق ممتد شنیدید٬ احتمالآ سرنشینان خود رو یا اهل ترکیه یا کشورهای عربی هستند که درحال بردن عروس وداماد ویا جشن عروسی دارند ویا اگر صدای تک بوق را شنیدید حتمآ خلافی توسط راننده ایی رخ داده وّ برای توجه اش این بوق زده میشود.

۲-در ارتباط آدمها اگر با دانمارکی ها صحبت کنید٬بسیار خوب به شما گوش میدهند٬خیلی کم پیش می آید که در میان حرفتان بدوند ویا قضاوت ویا نفی کننده حرف شما باشند٬حال یا محل کارتان باشد ویا در ارتباط با یک فروشنده بوتیک یا فروشگاه زنجیره ایی-یا در اداره پلیس ویا در یک اداره بزرگ عمومی که خیلی از کارهای شهر وندان در آنجا انجام میشود مثل شهرداری شهر که کارهای گسترده ایی دارد ویا همینطور دربانک..............

۳-همیشه در برخورد با ادارات٬ ازاداره پلیس گرفته تا اداره معمولی نهایت احترام به ارباب رجوع گذاشته میشود٬ نه اینکه با کلماتی قربونت برم یا چاکرتم ویا مخلصتم و..... روبرو شوید! بلکه آنان میدانند شما حتمآ برای انجام کار ویا خواسته ایی آمده اید ودر نتیجه سر تا پا گوش ونهایت کوشش در انجام خواسته وانجام کآر ویا راهنمایی لازم هستند.مگر قانون امکان انجام کاری را مقدور نکرده باشد.

۴- در سیستم ایاب وذهاب ویا همان سرویس شهری یا سیستم ترابری٬از جمله حرکت اتوبوس -قطار- مترو و...معمولا دقیق وطبق برنامه انجام میشود مگر شرایط خاصی باشد.د ر اینگونه خدمات معمولآ توجه به سالمندان- کودکان و بخصوص آنانی که محلول جسمی یا ذهنی هستند جای خاص دارد

۵-یکی از مواردی که در این سالها بسیار توجه من را به خودش جلب کرده :وقتی از قطار یا مترو پیاده ودر حال خروج از درب ورودی ایستگاه ویا ترک سالن ایستگاه هستید .معمولآ چه هنگام اول وقت کاری یعنی صبحها ویا اتمام کار روزانه ویا هر وقت دیگر که با ازدحام مسافر وآدمها روبرو هست٬نفر جلویی که در حال خروج یا ورود از درب هست توجه میکند اگر کسی پشت سرش هست درب را برای او نیز به حالت باز نگه میدارد.

این چند مورد را داشته باشید تا بعد٬ دوستی می گفت ما ملت حرفیم وکمتر گوش میکنیم٬گفتم با اجازه بزرگتر ها از اونها یاد گرفتیم.

میلاد

navidam — Tue, 02 Dec 2008 19:34:18 GMT

و پائیز مثل هر فصل دگر
باز آمد و رفت
و این رسم زمان من و توست!
هر آمدنی را رفتنی ست در کار.

روزهای خزان همه یادگاران ِ تو اند!
روز میلاد ِ تو اند.
روز میلاد ِ منند.
روز میعاد من و تو.

من و دل ماندیم در حسرتِ تو
در حسرتِ یک پائیز دگر
آه ...پائیز هم آمد و رفت!
دل بسوزاند و برفت..
افسوس ....
پائیز هم آمد و رفت!
م.آزاد

navidam — Sun, 30 Nov 2008 16:41:18 GMT

دوراهی

پیوسته تردیدی
می گذاردت
بر سر دوراهی
کجا باید رفت ؟
به کدام سمت
یا کدامین سو
اما
راه دریا
می شناسد رود

ناهید عباسی

زبانم بسته است

عشق تو به تار و پود جانم بسته است
بی روی تو درهای جهانم بسته است
از دست تو خواهم که برآرم فریاد
در پیش نگاه تو زبانم بسته است

فریدون مشیری

این روزها.........

navidam — Sat, 29 Nov 2008 17:41:18 GMT

امروز شنبه ۲۹ نوامبر هست٬ وفردا آخرین روز این ماه ٬اما به راستی چه فرقی میکند که این ماه باشد یا ماه دیگر ویا سال دیگر؟! این سئوال همین الان به ذهنم نشست ٬ درفاصله همین شروع نوشتن ومنهم به نگارش در آوردم٬هدفم از نوشتن پست امشب ٬بیشتر بمناسبت فرارسیدن ودر راه بودن دوجشن بزرگ سال میلادی هست ٬یکی کریسمس ودیگری آغاز سال نو میلادی که در ماه دیگر هست.هر چند شاید صحبت در این باره زود باشد٬وانگهی قصد من بیشتر سخن گفتن در مورد این مناسبتها نیست٬و شاید اصلا تعلق خاطر آنچنانی ندارم ٬بلکه با توجه به اینکه صبح امروز به بازار اینجا برای خرید هدیه سال نو برای کسی رفته بودم٬ ودیدن این مردمی که مشغول خرید وهدایای سال نو بودند ٬ بیشتر منوبه یاد عید نوروز خودمان انداخت ورسم ورسوم های خودمون٬ و عصر که یه سری به بیرون زدم ٬هوا کمی تاریک بود ونمی بارون می اومد٬ منهم به حال خودم ٬وقتی صدای مهیب انفجار ترقه ایی که آنچنان بود که به واقع از جام تکون خوردم وبه خودم اومدم که یکسال دیگر از عمر رفت یا که بزرگ شدیم٬نخندین وفکر نکنین که فقط این جوونها بزرگ میشن ٬ ماهم همین یه سال یه سال بزرگ شدیم به اینجا رسیدیم.تازه من هرسال دوبار بزرگ میشم هم سال میلادی یادم می آد وهم سال نو خودمون ....

با اینکه هوای سرد اینجا روز به روز سرد تر میشه وداریم به زیر صفر نزدیک میشیم٬ واز طرفی اولین برف در هفته گذشته به زمین نشست٬اما مردم اینجا رو که می بینم اثری از سرما نیست وبه روال طبیعی زندگی خودشون ادامه میدن٬ اینها از مواهب زندگی چه سرمای زمستون باشه ویا گرما وبخصوص آفتاب تابستون به خوبی بهره میگیرند برای اینکه مشکلات آنچنانی بیکاری ویا معضلات عدیده دیگر را ندارند واکثرآ حد اقل زندگی را دارند که محتاج کسی نباشند٬ مگر اینکه آدم معتاد ویا خلافکاری باشند که اونهم خودشون باعث شده اند ودر خیلی موارد دیدم که دولت به آنها برای بر گشتن به زندگی طبیعی ومعمولی کمک وهزینه میکند.

در اینجا همه ادارات-شرکتها -موئسسات اعم از دولتی یا خصوصی ... حد اقل دو جشن بزرگ را مهمانی برگزار میکنند یکی جشن تابستانی ودیگری همین آغاز سال نو را٬ در این ماه خیلی از رستوران ها وسالنهای جشن ومراکز تفریحی وسرگرمی از قبل رزرو شده ودر کنار انواع بازیها وتفریحات سالم از بولینگ تا........ومسابقه --جایزه وهدیه --رقص وموسیقی --نمایش وشو واطعمه واشربه هم در کنارش برای خودشون خاطره میسازند٬اهمیت برگذاری این جشنها در سال برایشان آنقدر هست که دیشب درمرکز ورزشی وسالن بزرگی که در نزدیکی منزلمان هست٬ با اینکه هنوز ماه آخر سال شروع نشده وبعلت پر بودن ورزرو چنین جاهایی٬این مرکز تا صبح صدای همهمه وشادیشان به گوش میرسید ٬ واکثر این هزینه ها به پای شرکت یا اداره مربوطه هست.به همین لحاظ ٬شرکت ما هم در جمعه دیگر از ساعت ۴ بعد ازظهر تا پاسی از شب رو جشن داره٬اول جشنی در خود شرکت وپس از آن برای بازیها ومسابقه و............................ به محل دیگر می رویم که از قبل رزرو شده ٬مسئولین برنامه ریزی و تهیه وانتخاب این برنامه ها وجاومکان ونوع تفریحات هرسال دو نفر از همکاران هستند که انتخاب میشوند ٬یعنی پرداخت هزینه منبع مالی از شرکت وانجامش با دونفر از همکاران که بشکل قرعه کشی و دوره ایی انجام می پذیره.

navidam — Fri, 28 Nov 2008 16:00:18 GMT

خلاف های من

سلام دوستان گرامی٬با امید که امروز براتون جمعه خوبی بوده باشه وهفته خوبی هم در پیش.خب شما الان اخر تعطیلی تون هست و ما شروع تعطیلات اخر هفته مون.الان یکساعت نمیشه از سر کار اومدم وبا اینحال به عشق شما سریع اومدم پای نت٬ باور کنین اینقدر سریع غذا خوردم که خودم رو برسونم...و باز هم باور کنین چند قسمتی نوشتن پستها واسه بازار گرمی نیست٬احساس میکنم خسته میشید.وانگهی برای بازار گرمی هم باشه چه ایرادی داره ٬ دار وندار ما همین نت وشما مشتریهای دائم هستید وبلاخره بازار گرمی باید بکنیم. یعنی شما راضی هستید من حرفام رو قورت بدم کوتاه مختصر بگم. از طرفی نمیدونم در کدوم یکی از این وبلاگهای دوستان خوندم که نوشته بود ما ملت حرفیم وبیشتر حرف می زنیم تا بشنویم٬خب پس بذارید من حرفام رو بزنم اسم مون که بد در رفته ٬و هی به من نگید تمومش کن وآخر قصه چی شد٬ اونوقت هول میکنم و.....................

اما ادامه داستان:

بله بعد از اون نور یا فلاش دوربین راهنمایی ورانندگی٬ یهو فشار پام از رو گاز کم شد. ورفتم تو فکر که چی بود ونتیجه اش چی خواهد شد٬برای اینکه سابقه این مورد را نداشتم٬البته شنیده بودم٬ به خودم گفتم اضافه کار که نشد هیچ انگاری یه چیزی هم باید بدیم٬خلاصه رسیدم به شرکت ومشغول کار با کمی حواس پرت٬ به دوست صمیمی دانمارکی ام مورد را توضیح وسئوال میکنم٬از من سرعتم را میپرسه ومن میگم من در اون لحظه دقیقآ سرعتم را بخاطر ندارم ٬ولی فکر کنم چیزی حدود ۸۰-۹۰ باید باشه٬خیلی سریع میگی چون سرعت منطقه ۵۰ بوده اگر حدود ۹۰ میرفتی گواهینامه ات از دست رفته وچون میخنده ٬من در دلم میگم اینهم داره توی این هیرو بیر با ما شوخی میکنی٬بگذریم فردای اونروز همان دوستم وقتی من رو میبینه یه سری کاغذ کپی از قوانین رانندگی رو به من میده که خلافها وجریمه هاش به دقت مشخص ومعین شده بود .گفتم اینها رو از کجا آوردی ٬که در پاسخ میگه از سایت پلیس راهنمایی٬ و وقتی مطالعه میکنم دیدم حرف دوستم درسته٬خلاصه مدتها هیچ خبری نشد والبته یادم نیست که ۲ یا ۳ ماه گذشت وتو دلم گفتم میشه اون عکس طوری بشه که یهو خراب ویا نامشخص در بیاد ومن ازاین تله در بیام.

بعد از ۳ ماه نامه پلیس همراه با عکس وتاریخ وساعت ومقدار دقیق سرعت بدستم میرسه ٬سرعت ۹۲ کیلومتر در ساعت بوده که با توجه به محاسبه در صدخطای احتمالی دستگاه ودوربین در حدود ۳ـ+ حد اقل رو حساب و۸۹ کیلومتر محاسبه میشه وچون بیشتر از سی در صد سرعت مجاز بوده۵۰ کیلومتر بوده جریمه به شرح زیر:

۲۵۰۰ کرون که معادل ۴۵۰۰۰۰ تومن پول خودمان جریمه نقدی- و در مهلت و یک فرصت ۴ماهه بایست دوباره هم امتحان تئوری آئین نامه وامتحان عملی رانندگی میدادم وتاکید شده بود وّ بایست در اولین بار ملزم به قبولی باشم ودر غیر اینصورت گواهینامه قبلی باطل وغیر معتبر میشد. به به عجب اضافه کاری درست شده بود.به قول فریناز وری نایس. جالب اینه که خود امتحان رانندگی در اینجا به این راحتی هم نیست وبه هر حال احتمال رد شدن داشت ودر نتیجه باید کلاس میرفتم هم تئوری وهم عملی ٬ به آن خاطر که اگر گواهینامه از دست میرفت٬ باید ماشین در پارکینگ خونه میخوابید وبیمه و مالیات وعوارض هم میدادم.تازه بقیه اش را نگفتم که جریمه آخر این بود که در صورت موفقیت هم در امتحان تئوری وعملی وبه عبارتی زنده کردن دوباره گواهینامه٬ تا ۳ سال اگر دوباره خلاف رانندگی داشته باشم باز هم گواهینامه پر میشد در همون مایه های کلاغ پر یا گنجشک پر.بله با توجه به هزینه های کلاس دوباره چیزی حدود یک ونیم میلیون تومان جریمه میشد که چون شما بودین حداقل یک میلیون هزینه برداشت. یعنی اگر ساعاتی که برای اینکار هم وقت گذاشته شد خودش هزینه بود .خب الان فقط از اون جریمه زمانی هم فقط حدود ۶ ماه مونده وخوشبختانه در همون مهلت زمانی وامتحان موفق به زنده کردن گواهینامه در بار اول شدم.

اما اگر خاطرتون باشه در پست قبل از اتفاق جالب در شنبه یا یکشنبه هفته گذشته گفته بودم٬ که بنابه دلایلی پسر ۵ ساله یکی از اقوام به خونه ما اومده بود وموندگار شده بود٬ وخلاصه برای گشت وگذار وهواخوری خودمون واین بچه با توجه به هوای سرد ٬یه سری با اتوموبیل به شهر زدیم ودر راه برگشت به خونه بودیم ٬این کوچلو در عقب ماشین نشسته بود٬سرعت مجاز ۷۰ کیلومتر وسرعت اینجانب هم همین اندازه.(قربون آدم چیز فهم) به چهار راه خلوتی میرسیم چراغ راهنمایی سبز هست به نزدیکش که میرسم در حالت زرد شدن قرار می گیرد٬می بینم اگر با اینسرعت ترمز کنم وارد چهار راه میشوم وچاره ایی نمی بینم که ادامه راه بدم ودر حال ادامه راه و رد شدن از چراغ راهنمایی ٬ چراغ راهنمایی تبدیل به قرمز میشه وادامه راه.......هنوز چند متری نرفته بودیم پسر بچه ۵ سال با لحن مودبانه واحترامانه ولی مطمئن ومحکم به من میگه شما اجازه نداری وقتی چراغ زرد یا قرمز هست از آن عبور کنی!.

بیشتر از هر چیزی به این فکر میکنم که اینها چه سیستمی دارند که اینگونه خیلی سریع راحت و روون به بچه ها آموزش میدهند٬ تازه این فقط آموزش قوانین راهنمایی نبود٬ آن لحن کلامش آن اعتماد بنفس وادبش منو به تحسین وا میداره٬گر چه میدانم که بچه های دانمارکی به مراتب مستقل تر بار می آیند. فقط به او میگویم تو درست میگویی وحق با تو هست.قابل ذکر هست که بچه های اینجا از سنین مدارس امادگی ودبستان این آموزشها را میبینند به این خاطر که استفاده از دوچرخه برای کودکان وبزرگسالان تقریبآ یک مورد عمومی برای رفتن مدرسه- دانشگاه-ادارات و.......... هست. .مسیر های دوچرخه و خود رو بسیار با هم در ارتباط وهم مسیرند.

navidam — Tue, 25 Nov 2008 19:21:18 GMT

خلاف های من

این تعطیل آخر هفتهء گذشته (شنبه یا یکشنبه) اتفاق جالبی افتاد٬ که خیلی دوست دارم براتون تعریف کنم چون به نظر من از لحاظ هایی قابل توجه وجالب هست وشاید آموزنده ویا.......

اما قبل از اینکه این مطلب یا داستان یا اتفاق جالب از نظر من رو براتون تعریف کنم٬ مستلزم اینه که اتفاقی رو که در دوسال ونیم پیش افتاده براتون توضیح وتعریف کنم.خب خواهش میکنم ناراحت یا افسرده یا عصبی نشید وفقط به همین دوتا قصه اکتفا میشه وزیاد قفل وبست نداره که برم قصه چندین وچند ساله رو براتون بگم.در آلمان وشهر برلین دوست قدیمی دارم که از سالهای سال می شناسمش و دوستی ما برمیگرده به حدود ۳۰ سال پیش٬معمولآ در سالهای اخیر همیشه در تعطیلات یا سفر تابستانی بهش سری زده ام٬فکر میکنم در زمان مسابقات جام جهانی فوتبال همون دوونیم سال پیش بود که پیشش رفتم (٬البته اگر اشتباه نکنم٬) بهر صورت خیلی خوش گذشت وبالاخره اینجور رفتن مسافرت هم خرجها بالا میره وفکر نکنین اینجا چاه نفت دارن....... و وقتیکه از مسافرت برگشتم اینجا ٬هم هوا خوب و هم اوضاع کاری روبراه ٬ در نتیجه سعی میکردم که صبحها زودتر به سر کار برم که جبران اون هزینه های بالا وپولهای از دست رفته بشه وهم در بعد ازظهر هر روز که وقت دریا وگردش بود در اون هوای خوب بتونم از زمان کمال استفاده رو بکنم.اونروز صبح ساعت ۶ از خونه زدم بیرون وسریع ماشین رو به قول معروف آتیش کردم ودبرو بسوی محل کار٬ خیلی طول نکشید که در اتوبان بودم٬ البته در مورد وصف رانندگی وقوانین مربوط راهنمایی ورانندگی در اینجا٬سخنها میتوان گفت٬ ودریک کلام اگر خلاصه کنم٬ اینها اصلا نمی تونن مثل ما آرتیستی رانندگی کنن٬ وفکر کنم که اگر یه دانمارکی بیآد در تهران بخواد رانندگی بکنه نمیدونم شاید گریه اش بگیره . یا شاید پا به فرار بذاره و یا شاید دیوونه بشه و.....

بگذریم٬ انگاری باز حاشیه رفتم.معمولآ سرعت مجاز در اتوبانهای اینجا حداکثر ۱۳۰ کیلومتر هست ٬مگر تابلو دیگه ایی نصب شده باشد٬منهم که میخواستم سریع برسم به شرکت٬ یه مقدارکی بیشتر میرفتم٬ همینطور که ادامه میدادم٬ تابلو ی ۹۰ کیلومتر را دیدم ومقداری سرعتم رو پایین آوردم وبعد مقداری که جلوتر رفتم تابلوی۵۰ رو هم دیدم(البته این محدویتها بخاطر این بود که جاده در دست تعمیر بوده)٬ اما اینبار کمی بهم گرون اومد که بخوام سرعت رو تا این اندازه پایین بیآرم .وبخاطر رسیدن سریع به شرکت پای خودم رو بینا بینی روی پدال گاز می فشردم. وانگهی یهو هم دیدم جاده خیلی خلوت هست ومن راحت میتونم به راهم ادامه بدم٬ اونهم از میان ۳ باند٬ از منتها الیه سمت چپ یعنی به عبارتی از باند سبقت٬ در همین حال وهوا بودم وادامه میدادم که یهو یه نوری شاید شبیه نور رعد وبرق ویا نور عکاسی به چشمم خورد وبه ذهنم خطور کرد که احتمآلا دوربینهای کنترل راهنمایی ورانندگی اینجا از من یه عکس خوشگل گرفتند.

باز ادامه داره

navidam — Sun, 23 Nov 2008 08:40:18 GMT

همه چیز در این دنیا امکانپذیره:

احمد پسر یکی از باغداران بزرگ مرکبات در شهری از شمال ایران بود٬وتقریبآ از خانواده سر شناس٬پدرش هم در دوره رژیم سابق از اعضای شورای شهر بود٬سر شناسی آنها هم به خاطر پدر بود وهم خود فرزندان از خواهر گرفته تا برادر که در زمینه ها پزشکی ومهندسی یا تحصیل میکردند ویا شاغل بودند.اما احمد دانشجوی مهندسی برق بود که درسالهای قبل از انقلاب به زندان رفته بود وحدود ۲ سالی هم زندان ماند وهمراه با اوج پیروزی انقلاب از زندان آزاد شد٬ با اینکه پدر از ثروت ومکنت خوبی بر خوردار بود٬ اما او اصلآ به مال ومنال پدر فکر نمیکرد.بعد از مدتی او دوباره ادامه تحصیل خود را در همان دانشکده ایی که بود بعد از انقلاب شروع می کند٬ نمی دانم که چه وقت او با یکی از دختران همدانشگاهی اش که در رشته شیمی تحصیل میکرد ازدواج کرد٬هر دو دارای صفات نیکو وخوب بودند واحمد با توجه به روابطش بیشتر.

خیلی طول نکشید که دوباره به علت انقلاب فرهنگی هم زن وهم شوهر از دانشگاه معلق شدند ودوباره به شمال برگشتند ودر انتظار تصمیم دانشگاه..

احمد خیلی سریع دریکی از ملک های پدر کارگاه تعمیر وسیم پیچی الکتروموتورو ...احداث کرد که بدلیل حسن اخلاق وروابط خوب وهمچنین مراعات حال مردم از نظر قیمت ودستمزد کارش گسترش یافت٬از طریق دوستی که فامیل نزدیکم بود با او آشنا شدم ودر همان سالها که یافتن شغل سخت بود٬در همان کارگاه مشغول بکار شدم.بماند که حتی در زمینه پرداخت حقوق ودستمزد هم به شکلی عمل میکرد که اکثرآ راضی بودند٬مثلآ اگر کسی تعمیر پمپ ویا سیم پیچی الکتر موتوری را انجام میداد٬ ۶۰در صد آن متعلق به احمد و۴۰ در صد از آن تعمیر کار میشد٬مضاف بر اینکه مواد اولیه تعمیر وابزار و....... به عهده احمد هم بود.بگذریم که خیلی سریع خیلی از کارخانه ها وآبرسانی ها و....... مشتری ما شدند وتازه مهم این بود که خیلی از گیر ها ویا اطلاعات فنی وآموزش ما هم بعهده احمد بود٬همه اینها مقدمه ایی شاید بوده٬ در آن سالها بحث وجدلها هم بین آدمها ودوستان وهمکاران زیاد بود از مسایل اجتماعی گرفته تا شخصی وخانواده گی٬ وبه قولی هر کسی برای خودش علامه دهر شده بود.

اونروز نمیدانم که چطور با یکی از همکاران خیلی جوان بحث سر ییلاقهای اطراف آن شهر شد و تعریف....٬ وبالاخره گفت دراطراف این ییلاق چاهی وجود دارد که تا حالا کسی نتوانسته حدود هفت متری نزدیک چاه برود٬گوشهایم تیز شد گفتم چرا؟ ادامه داد که در آن چاه مارهای قرمزی که خیلی هم درشت نیستند وجود دارد واگر آدمی نزدیک چاه برود این مار ها می پرند ودر جا نیشش می زنند وطرف کشته میشود٬ در دلم خندیدم وپوز خندی زدم گفتم آخر مار مگر ۷ متر می پرد؟ وانگهی اگر اینطور هست ما چرا ندیدیم ونشنیدیم وچرا تا حالا تلویزیون اعلام نکرد و............. وآیا خودت دیده ایی که میگویی یا اینکه کسی برایت تعریف کرده و....... آن دوست دوباره با اطمینان وگرفتن کمک از تفسیر های مختلف و حرفهای مردمی که در آن شهر بودند با اعتقاد ومطمئن بودن تکرار میکرد و..............

من دیگر یواش یواش عصبانی شدم که آیا میشود همچین چیزی وجود داشته باشد ومن ندانم ونشنیده باشم٬ درست بود که من اهل آن شهر نبودم ولی موضوع به این مهم وجالبی چرا از طریق روزنامه یا مجله ویا رادیو تلویزیون به من نرسیده ونفهمیدم.به قول دوستی که خدا رحمتش کند نزدیک بود درخت اسفناج در من رشد کند وبالا بیآید.

آخر کار دیدیم نمی شود همدیگر را متقاعد کنیم متوسل به احمد شدیم که از ما بزرگتر ودانا تر و.....وقتی از اونظرش را سئوال کردیم با یک لبخند وسکوتی که شاید حدود ۵ دقیقه طول کشید و هر کدام ما منتظر جوابی بودیم که با شنیدنش بگوییم دیدی من درست گفتم٬جواب داد در این دنیا همه چی شدنی است. با اینکه جواب مطابق میل من نبود وبا اینکه باورم نشد که آنجا مارمیتواند ۷ متر بپرد.اما پذیرفتم در این دنیا همه چی شدنی هست واتفاق می افتد.

navidam — Sat, 22 Nov 2008 15:38:18 GMT

گفتم بهش :تو درکلام وزبونت خیلی تند وتیز زخم زبون میزنی؟ هر چند با مزه اما تندی وبا مزه گی خاصی داره ؟

واون گفت:

وقتی خدا داشت مردم رو خلق میکرد،تو بعضی از صفها منو راه ندادن برادر.مثل صف شانس.اونوقت چون من بیکار مونده بودم،رفتم وایستادم تو صف زبان،یک کوپن اضافه گرفتم.این که کمی زبون درازم .

navidam — Thu, 20 Nov 2008 16:55:18 GMT

همه چیز در این دنیا امکانپذیره:

بله در پست قبل که داشتم از روزگاران بعد از انقلاب میگفتم ونیمه کاره رهایش کردم : آنچنان این روزها توفنده وتاثیر گذار بود که تمام تار وپود خانواده ها دگرگون شد ٬ از خانه تا کوچه تا خیابان تا جامعه تا درون افراد٬گفتن در اینموردحرف بسیار زیاد دارد٬اگر بخواهم کوتاه ومختصر سخن برانم٬یهو دیدیم در هر خانواده و هر کوی و برزن کلی عقیده وایده ودیدگاه پدید آمده وهمینطور در هر شهری.انتشار روزنامه وکتاب وافزایش مطالعه٬ آنهم از همه عقاید ازدینی واسلامی گرفته تا راست ترین جناح از یک طرف وتا چپ چپ از طرف دیگر٬ آنچنان بود که بحثها یا تبادل افکار یا تضاد عقاید به خانه ها نیز کشیده شد.تا آنجایی که پیش می آمد در خیلی از خانواده ها برادر ومادر وخواهر تا پدر عقاید اجتماعی وسیاسی مختلف داشتند.تا برسد داخل دانشگاهها وجلو دانشگاههای کشور که حدیث دیگری بود در هر شهری هم با توجه به بافت شهری وتاریخچه آن هم خودش دنیای دیگری داشت.

در این سالها کار و تحصیل دانشگاهی که دو رکن اساسی برای هر جوانی که میخواهد وارد جامعه وبازار کار شود با موانع روبرو شد٬ از طرفی اون یاری وهمدلی وبا هم بودن که باعث سقوط رژیم پهلوی شده بود دوباره به تفرقه وجدایی گرائید. دانشگاهها وشهر ها نیز دوباره صحنه در گیری وزد وخورد شد وهمه این عوامل روز به روز فاصله را بیشتر میکرد٬ جوانی که تا دیروز در صف تظاهرات علیه رژیم سابق بود ٬ امروز برای استخدام در کار و پذیرفته شدن در دانشگاه در مملکتش بایستی انواع واقسام مصاحبه ایدو لوژیک میشد٬(جدای آزمونهای فنی وتحصیلی).در یکی از همین مصاحبه ها که پس از آزمونهای مختلف فنی وتحصیلی با نمره و ردیف خوبی دست پیدا کرده بودیم. در اتاق مصاحبه که آقایان چندین نفر بودند وهر کدام انواع سئوالهای ایدئولوژیک را داشتند وما هم در این زمینه ها بدک نبودیم جواب دادیم ٬ ودر نهایت رسید به اینکه گفتند قرآن چی؟ بلدین بخوانی٬ گفتم بلد نیستم٬ اگر هم بلد بودم اینجا نمی خواندم٬ چون برای کار گرفتن قر آن نمی خوانم٬وانگهی حاج آقا یادتان هست موقعیکه در صف تظاهرات مردم را به تظاهرات علیه رژیم دعوت میکردین٬ آیا میگفتین هر که قر آن میخواند بیآید در صف؟ آیا امام خمینی برای دعوت به مبارزه علیه رژیم پهلوی مردم را جدا میکرد یا اینکه از همه آحاد ملت میخواستند! مصاحبه کنندگان به هم نگاهی کردند وما هم امر بهمان مشتبه شد که مشکلی را حل کرده ایم٬ اما بعد ها فهمیدیم از این خبرا نیست واحتمالآ گفتند این پسرک زبان نفهم به درد ما نمیخورد.

navidam — Thu, 20 Nov 2008 06:03:18 GMT

یک آنتراکت ولینک به خنده های صورتی فریبای عزیز

اینروزها وقتی مطالب نسل جوان کشور مان را در وبلاگهامیخونم٬خیلی اوقات تحت تاثیر قرار می گیرم ودر دلم تحسینشان می کنم.خیلی ها هستند از جمله همین خنده های صورتی فریبا---الهه درختان---ساحره عزیزم که اینروزها که در نت کم پیداست و.................

نوشته های ساده وگیرای فریبا که بامن هزار حرف دارد بهمراه نقاشی های بسیار زیبا وارزشمند٬منو رو به فکرمیبره که اینهمه هنر در نسل جوان ما چرابازتاب گسترده ندارد؟!اما در این کشوری که زندگی میکنم٬ کوچکترین استعداد مور د توجه وبال وپر داده میشود. در اینجا باید از نقاشی های سحر عجمی هم که دوست فریبا هست بگویم.اصلا بهتر هست خودتان بخوانید وببینید.در ضمن از دوستان پوزش میخوام که ادامه پست قبل را ننوشتم٬برای خودم تنظیم مطالبش کمی مشکل هست.گفتم یه انتراکت بدم تا بنویسم وارائه بدم.البته به نفع شما شد که با وبلاگهای بالا ومطالب خوبش آشنا میشوید.هر چند خیلی از دوستان می شناسند.